آن شعله طینتم که پی طعمه گداز

هر دم زدن یک آینه وارت زیان کند

از فعل زشت دشمن آسایش خودیم

ما را مگر به خویش حیا مهربان کند

مغزم چو شمع پرورش استخوان کند

تغییر پهلویم ستم است از هجوم درد

ترسم که بوریای مرا نیستان کند