ترسم که بوریای مرا نیستان کند

آن شعله طینتم که پی طعمه گداز

مغزم چو شمع پرورش استخوان کند

تغییر پهلویم ستم است از هجوم درد

در خاک من غبار فنا نیست پرفشان

خواب عدم کجا مژه ام را گران کند

بسمل صفت به سکته رسانیده ام ورق