در خاک من غبار فنا نیست پرفشان

مغزم چو شمع پرورش استخوان کند

تغییر پهلویم ستم است از هجوم درد

ترسم که بوریای مرا نیستان کند

خواب عدم کجا مژه ام را گران کند

بسمل صفت به سکته رسانیده ام ورق

سطری ز خون مگر سبقم را روان کند