چو سحر به گرد عدم تند که تبسم نمکین کند

هوس جنون زده نفس به کدام جلوه کمین کند

ز چه سرمه رنج ادب کشم که خروش جنون حشم

به هزار عرصه کشد الم نفسی که پرده نشین کند

ز خموشی ادب امتحان ، به فسردگی نبری گمان