به هزار عرصه کشد الم نفسی که پرده نشین کند

هوس جنون زده نفس به کدام جلوه کمین کند

چو سحر به گرد عدم تند که تبسم نمکین کند

ز چه سرمه رنج ادب کشم که خروش جنون حشم

ز خموشی ادب امتحان ، به فسردگی نبری گمان

که کمند ناله عاشقان ، لب برهم آمده چین کند

سر بی نیازی فکر را به بلندیی نرسانده ام