که کمند ناله عاشقان ، لب برهم آمده چین کند

ز چه سرمه رنج ادب کشم که خروش جنون حشم

به هزار عرصه کشد الم نفسی که پرده نشین کند

ز خموشی ادب امتحان ، به فسردگی نبری گمان

سر بی نیازی فکر را به بلندیی نرسانده ام

که به جز تتبع نظم من ، احدی خیال زمین کند

زفسون فرصت وهم و ظن ، بگداخت شیشه ساعتم