که به جز تتبع نظم من ، احدی خیال زمین کند

ز خموشی ادب امتحان ، به فسردگی نبری گمان

که کمند ناله عاشقان ، لب برهم آمده چین کند

سر بی نیازی فکر را به بلندیی نرسانده ام

زفسون فرصت وهم و ظن ، بگداخت شیشه ساعتم

که غبار دل به هم آرد و طلب شهور و سنین کند

ز بهار عبرت جزوکل ، به گشاد یک مژه قانعم