که غبار دل به هم آرد و طلب شهور و سنین کند

سر بی نیازی فکر را به بلندیی نرسانده ام

که به جز تتبع نظم من ، احدی خیال زمین کند

زفسون فرصت وهم و ظن ، بگداخت شیشه ساعتم

ز بهار عبرت جزوکل ، به گشاد یک مژه قانعم

چه کم است صیقلی از شرر، که نگاه آینه بین کند

پی عذر طاقت نارسا، برو آنقدرکه کشد دلت