چه کم است صیقلی از شرر، که نگاه آینه بین کند

زفسون فرصت وهم و ظن ، بگداخت شیشه ساعتم

که غبار دل به هم آرد و طلب شهور و سنین کند

ز بهار عبرت جزوکل ، به گشاد یک مژه قانعم

پی عذر طاقت نارسا، برو آنقدرکه کشد دلت

ته پاست منزل رهروی که به پشت آبله زین کند

نه بقاست مایه فرصتی ، نه نفس بهانه شهرتی