خجلت اگر زند به سنگ روی عرق سیه کند

محو صفای شوق باش تا به طربگه حضور

سیر هزار رنگ گل آینه بی نگه کند

طبع فضول ظالم است دادش از انفعال خواه

در طلب غنا چو شمع جبهه به عجز سودن است

آبله بشکند به پا تا سر ما کله کند

بعد تهی شدن ز خویش واشدنت چه فایده