جلوه را آیینه ما سخت رسوا می کند

سطر آهی تا نمایان شد دل از جا رفته است

خامه الفت نمی دانم چه انشا می کند

گه تغافل می تراشد گاه نیرنگ نگاه

دامن مستی به آسانی نمی آید به دست

باده خونها می خورد تا نشئه پیدا می کند

در زیان خویش کوش ای آنکه خواهی نفع خلق