غنچه می گویدکه ای در بندکلفت ماندگان

باده خونها می خورد تا نشئه پیدا می کند

در زیان خویش کوش ای آنکه خواهی نفع خلق

مومیایی هم شکست خود تمنا می کند

عقده دل را همین آشفتگی وامی کند

:نیست موجودی که نبود غرقه گرداب وهم

بحر هم عمری ست دست موج بالا می کند