نشئه واری از شکست این شیشه پیدا می کند

در زوال عمر وضع قامت پیری بس است

نخل این باغ ازخمیدن تیشه پیدا می کند

یاس دل کم نیست گر خواهی ز خود برخاستن

حسرت پیکان او بی ناله نپسندد مرا

آخر این تخم محبت ریشه پیدا می کند

دل وفا، بلبل نوا، واعظ فسون ، عاشق جنون