جلوه مست و شوق سر تا نگاه اما چه سود

خاک را آشفتگی گردون تجمل می کند

منزلت خواهی مداراکن که در فواره آب

اوج دارد آنقدر کز خود تنزل می کند

دیده و دانسته حیرانی تغافل می کند

زندگی نقد نفسها ریخت در جیب فنا

از تردد هر که می رنجد توکل می کند