خاک را آشفتگی گردون تجمل می کند

دل چسان با خامشی سازد که یاد جلوه ات

جوهر آیینه را منقار بلبل می کند

دستگاه شوق تا بالد ز خودداری برآ

منزلت خواهی مداراکن که در فواره آب

اوج دارد آنقدر کز خود تنزل می کند

جلوه مست و شوق سر تا نگاه اما چه سود