جوهر آیینه را منقار بلبل می کند

سینه چاک شوقم از فکر پریشانم چه باک

هرکه گردد شانه ، یاد زلف و کاکل می کند

دل چسان با خامشی سازد که یاد جلوه ات

دستگاه شوق تا بالد ز خودداری برآ

خاک را آشفتگی گردون تجمل می کند

منزلت خواهی مداراکن که در فواره آب