هرکه گردد شانه ، یاد زلف و کاکل می کند

بر لب ما، خنده یکسر شکوه درد دل است

هر قدر خون می خورد این شیشه قلقل می کند

سینه چاک شوقم از فکر پریشانم چه باک

دل چسان با خامشی سازد که یاد جلوه ات

جوهر آیینه را منقار بلبل می کند

دستگاه شوق تا بالد ز خودداری برآ