زین نفس سوزی که دارد خلق بر طاق و سرا

باده ات از خام جوشی خدمت خم می کند

هیچکس از بی تکلف زبستن آگاه نیست

آدمی بودن خلل در عیش مردم می کند

سعی عبرت بافی کرم بریشم می کند

پیش بینی کن زننگ حسرت ماضی برآ

بر قفا نظاره کردن ریش را دم می کند