بر قفا نظاره کردن ریش را دم می کند

زین نفس سوزی که دارد خلق بر طاق و سرا

سعی عبرت بافی کرم بریشم می کند

پیش بینی کن زننگ حسرت ماضی برآ

دهر لبریز مکافات ست اما کو تمیز

کم کسی اینجا به حال خود ترحم می کند

از ادبگاه خموشی گوش باید وام کرد