هر کجا باشد قناعت آبیار اتفاق

کم کسی اینجا به حال خود ترحم می کند

از ادبگاه خموشی گوش باید وام کرد

سرمه گون چشمی درین مخمل تکلم میکند

پهلوی از نان تهی ایجاد گندم می کند

رحم بر بی مغزی ما کن که این نقش حباب

خویش را آیینه دریا توهم می کند