خویش را آیینه دریا توهم می کند

هر کجا باشد قناعت آبیار اتفاق

پهلوی از نان تهی ایجاد گندم می کند

رحم بر بی مغزی ما کن که این نقش حباب

بیدل از بس بی نم افتاده است بحر اعتبار

گوهر از گرد یتیمیها تیمم می کند