ما و تو چندان که می بالد عذابم می کند

کاش بر بنیاد موهومی نمی کردم نظر

فهم خود بیش از خرابیها خرابم می کند

در عقوبت خانه ننگ دویی افتادهم

گرد شبنم پیشتاز صبح ایجاد من است

خنده ، گل ناکرده ، سامان گلابم می کند

نقطه موهومم اما عمرها شد ذره وار