خنده ، گل ناکرده ، سامان گلابم می کند

در عقوبت خانه ننگ دویی افتادهم

ما و تو چندان که می بالد عذابم می کند

گرد شبنم پیشتاز صبح ایجاد من است

نقطه موهومم اما عمرها شد ذره وار

عشق از دیوان خورشید انتخابم می کند

مخمل و دیبای جاهم گر نباشدگو مباش