بوریای فقر هم تدبیر خوابم می کند

نقطه موهومم اما عمرها شد ذره وار

عشق از دیوان خورشید انتخابم می کند

مخمل و دیبای جاهم گر نباشدگو مباش

پوست بر تن انتظار مغز معنی می کشم

آخر این جلدی که می بینی کتابم می کند

شکر پیری تا کجا کوبم که این قد دوتا