آتش این بیشه چشم شیر روشن می کند

گر خیال آیینه دار اعتبار ما شود

صورت خوابی به صد تعبیر روشن می کند

گرمی هنگامه امکان جلال عشق اوست

بگذر از صیادی مطلب که صحرای امید

خانه برق از رم نخجیر روشن می کند

بیدل از فانوس، زخم عافیت را نور نیست