هیچکس از برهنگی جامه کهن نمی کند

بسکه هوای غربتم چون نفس است دلنشین

جوهر من در آینه فکر وطن نمی کند

نیست به عالم جنون گردش رنگ عافیت

پنبه داغ عاشقان نیست به غیر سوختن

مرده صفت چراغ ما سر به کفن نمی کند

دیده به صدهزار اشک محو نثار مقدمی ست