صبح نکرده با هوا، گل به چمن نمی کند

ناله به شعله می تپد حلقه داغ گو مباش

شمع بساط بیکسان ساز لگن نمی کند

زخم تو آنچه می کند با دل خستگان عشق

سایه دور ازآفتاب مغتنم خود است و بس

طالب وصل او شدن صرفه من نمی کند

نیست دمی که شانه وار در خم فکر زلف یار