خلق چون شب شد دکان در چشم آهو می کند

بسکه یاران در همین ویرانه ها گم گشته اند

می چکد اشکم ز چشم و خاک را بو می کند

روز بازار تعین آنقدر مالوف نیست

ناتوانی هم به جایی می رسد، مردانه باش

سایه کار قاصد مطلب به پهلو می کند

با توکل کس نمی پرداخت گر می داشت شرم