وهم چون شمعت گداز دل گوارا کرده است

گرد فرصت در نظر ناز غزالی می کند

غره نتوان زیست بر باد و بروت اعتبار

چینی فغفور را یک مو سفالی می کند

آتش است آبی که در جامت زلالی می کند

از زبان حیرت دیدار کس آگاه نیست

عمرها شد چشم من فریاد حالی می کند