اختلاط خلق را معجون باهی می کند

دوستان بر موی پیری اعتماد عیش چند

خانه ها روشن چراغ صبحگاهی می کند

آسمان زین دور مفعولی که ننگ دورهاست

هرزه گویی بسکه در اهل تعین غالب ست

لطف معنی را به لب نگذشته واهی می کند

زاختلاط خشک طبعان محو مژگان می شود