هرزه گویی بسکه در اهل تعین غالب ست

خانه ها روشن چراغ صبحگاهی می کند

آسمان زین دور مفعولی که ننگ دورهاست

اختلاط خلق را معجون باهی می کند

لطف معنی را به لب نگذشته واهی می کند

زاختلاط خشک طبعان محو مژگان می شود

خامه هم هرچند اشک از د یده راهی می کند