در گلستانی که حرف سرو او گردد بلند

گر تغافل می نماید عذرخواهی می کند

بس که پیشیم از گروتازان میدان امل

باد محشر هم قفای ما سیاهی می کند

گر همه طوبی سر افرازد گیاهی می کند

چون حیا غالب شود از لاف نتوان دم زدن

هرکه باشد زیر آب آواز ماهی می کند