سایه خاری نشد پیدا که مژگانی کند

مفلسی دست تهی بر سودن ارزانی کند

پنجه بیکار بیعت با پشیمانی کند

چشم من از درد بیخوابی در این وادی گداخت

از حیا هم شرم می دارم ز ننگ اشتهار

جامه پوشندکی حیف است عریانی کند

دل به غفلت نه که دردفع تمیز خوب و زشت