دل به غفلت نه که دردفع تمیز خوب و زشت

سایه خاری نشد پیدا که مژگانی کند

از حیا هم شرم می دارم ز ننگ اشتهار

جامه پوشندکی حیف است عریانی کند

خانه آیینه را زنگار دربانی کند

جز به موقع آبروریزی ست عرض هر کمال

غیر موسم ابر بر دریا چه نیسانی کند