خانه آیینه را زنگار دربانی کند

از حیا هم شرم می دارم ز ننگ اشتهار

جامه پوشندکی حیف است عریانی کند

دل به غفلت نه که دردفع تمیز خوب و زشت

جز به موقع آبروریزی ست عرض هر کمال

غیر موسم ابر بر دریا چه نیسانی کند

تا به همواری رسد دور درشتیهای طبع