کاش چون بند نی ام خجلت گریبانی کند

نامه ای دارم بهار انشا که طبع بلبلش

چون صریر خامه پیش از خط غزلخوانی کند

بی تامل هرزه نالیهایم از خود می برد

شرم بیدردی عرق می خواهد ای بیدل مباد

بی نمی ها دیده را محتاج پیشانی کند