چه شیشه و چه پری خانه زاد حیرت ماست

بلا کشان محبت گل چه نیرنگند

شکسته اند به رنگی که عالم رنگند

به آرمیدگی دل که بیخودان سنگند

ز عیب پوی ابنای روزگار مپرس

یکی گر آینه پرداخت دیگران زنگند