یکی گر آینه پرداخت دیگران زنگند

چه شیشه و چه پری خانه زاد حیرت ماست

به آرمیدگی دل که بیخودان سنگند

ز عیب پوی ابنای روزگار مپرس

فریب صلح مخور ازگشاده رویی خلق

که تنگ حوصلیگیهای عرصه جنگند

به وادیی که طلب نارسای مفصد اوست