که آب آینه ها جمله طعمه زنگند

ز وهم بر سر مینای خود چه می لرزی

شنو ز شیشه گران در شکستن سنگند

به بستن مژه انجام کار شد معلوم

حباب نیم نفس با نفس نمی سازد

ز خود تهی شدگان بر خود اینقدر تنگند

ز خلق آنهمه بیگانه نیستی بیدل