شنو ز شیشه گران در شکستن سنگند

تو هر شکست که خواهی به دوش ما بربند

وفا سرشته حریفان طبیعت رنگند

ز وهم بر سر مینای خود چه می لرزی

به بستن مژه انجام کار شد معلوم

که آب آینه ها جمله طعمه زنگند

حباب نیم نفس با نفس نمی سازد