تو هر شکست که خواهی به دوش ما بربند

بهوش باش که منزل رسیدن لنگند

نوای پرده ی بیتابی نفس این است

که عافیت طلبان سخت غفلت آهنگند

وفا سرشته حریفان طبیعت رنگند

ز وهم بر سر مینای خود چه می لرزی

شنو ز شیشه گران در شکستن سنگند