که عافیت طلبان سخت غفلت آهنگند

به وادیی که طلب نارسای مفصد اوست

بهوش باش که منزل رسیدن لنگند

نوای پرده ی بیتابی نفس این است

تو هر شکست که خواهی به دوش ما بربند

وفا سرشته حریفان طبیعت رنگند

ز وهم بر سر مینای خود چه می لرزی