تاکجا رفته ست یارب گرد این بسمل بلند

سایه تمکین نازت هر کجا افتاده است

سبزه چون مژگان شود از خاک آن منزل بلند

نه فلک در جلوه آمد از تپیدنهای دل

کاروان یاس امکان را غبار حسرتم

هرکه رفت از خویشتن ، کرد آتشم در دل بلند

حرز امنی نیست جز محرومی از نشو و نما