موج بی تمکین ما زین بحر شد غافل بلند

چشم اهل جود اگر می داشت رنگی از تمیز

اینقدر هرگز نمی شد ناله سایل بلند

پای از خود رفتن ما بود سر برداشتن

ما ز صد دیوان به یک مصرع قناعت کرده ایم

نشئه صهبا چه دارد فطرت بیدل بلند