یاران چو گردباد که جوشد ز طرف دشت

رندان ز خنده گل به سر ننگ می زنند

گردون حریف داغ محبت نمی شود

این خیمه در فضای دل تنگ می زنند

دامن به زیر پا به هوا چنگ می زنند

طاووس ما خجالت اظهار می کشد

زین حلقه ها که بر در نیرنگ می زنند