زندگانی چه و آسودگی عمر کدام

خویش را هرکه به تسلیم دوتا می بیند

نکنی جرات کاری که نباید کردن

گر شوی اینقدر آگه که خدا می بیند

صبح ما عرض غباری به هوا می بیند

شمع وار آینه راستی از دست مده

کور هم پیش و پس خود به عصا می بیند