کور هم پیش و پس خود به عصا می بیند

زندگانی چه و آسودگی عمر کدام

صبح ما عرض غباری به هوا می بیند

شمع وار آینه راستی از دست مده

جای رحم است گر آزاده مقید گردد

آب در کسوت آیینه چها می بیند

بلبل ما چه کندگر نشود محو خروش