بس که کاهیده ام از درد تمنا بیدل

کان گلستان حیا جانب ما می بیند

همه ماضی ست کجا حال و کدام استقبال

دیده هر سو نگرد رو به قفا می بیند

موی دارد به نظر هرکه مرا می بیند