ز سایه زنگ نشوید هوای روم و خراسان

مگر خطی کشد از جام و در حصار نشیند

غرور خلق نیفراخته ست گردن نازی

که بی اشاره انگشت زبنهار نشیند

ستاره سوخته هرجا به زنگبار نشیند

دنی به مسند عزت همان دنی است نه عالی

که نقش پا به سر بام نیز خوار نشیند