همان ز تنگی اخلاق در فشار نشیند

دنی به مسند عزت همان دنی است نه عالی

که نقش پا به سر بام نیز خوار نشیند

به دشت چیند اگر خوی بد بساط فراغت

توان به نرمی از آفات کرد کسب حلاوت

ترنجبینست چو شبنم به نوک خار نشیند

دو روز شبهه هستی ست انفعال تماشا